Πέντε ερωτήσεις … στη Λαρισαία συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Χρυσάνθη Τσιαμπαλή
Του Ευθυμίου Καλαϊτζίδη
Η Χρυσάνθη Τσιαμπαλή γεννήθηκε το 1975 στη Λάρισα, όπου ζει και εργάζεται.
Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το έργο της – στο οποίο περιλαμβάνονται βιβλία βραβευμένα και μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες- θα το βρείτε στην ιστοσελίδα του Εκδοτικού Οίκου Ψυχογιός. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, από την οποία έχει διακριθεί για το παραμύθι της “Οι ζωγράφοι του Ουρανού”. Τέλος, συντονίζει και έχει την ευθύνη του παιδαγωγικού σχεδιασμού των δράσεων της Λέσχης Ανάγνωσης για Παιδιά που δημιούργησε και λειτουργεί σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Λάρισας από τον Οκτώβριο του 2016.
Ε.Κ.: Αν σου ζητούσε κάποιος να επισημάνεις το κυριότερο στοιχείο που σε ώθησε να ασχοληθείς με τα παιδιά και τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, ποιό θα ήταν ;
Χ.Τ.: Πέρα από τη χρήση της φαντασίας δίχως όρια, αυτό που με κάνει να αγαπώ τα βιβλία για παιδιά είναι η πάντα αισιόδοξη οπτική τους. Η επιβεβλημένη απουσία κακού τέλους. Το νιώθω ως αντιστάθμισμα στις αδικίες της ζωής.
Ε.Κ.: Για να έρθω πιο κοντά στη θεματολογία της εφημερίδας μας, πώς πιστεύεις ότι γίνεται αντιληπτή στα παιδιά ή έννοια και η κατάσταση της αναπηρίας, βιώνοντάς την ή βλέποντάς την σε κάποιο άλλο παιδί;
Χ.Τ.: Πιστεύω πως μια από τις πρωταρχικές σκέψεις ενός παιδιού με αναπηρία ή του οικογενειακού και φιλικού/κοινωνικού του περίγυρου είναι ο «περιορισμός». Την εκλαμβάνουν ως περιορισμό από το να κάνουν πράγματα, όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή οι υποδομές μας είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Όπου υπάρχουν οι υποδομές και αίρεται ο περιορισμός, η αναπηρία γίνεται συνήθως αντιληπτή ως μια διαφορετικότητα ανάμεσα σε τόσες άλλες μεταξύ των ανθρώπων.
Ε.Κ.: Πως βλέπεις γενικότερα την εξέλιξη της αντιμετώπισης και της κοινωνικής θέσης των ΑμεΑ στην Ελλάδα και πως πιστεύεις ότι οι άνθρωποι των γραμμάτων και ειδικότερα μια/ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων μπορεί να συμβάλλει σε αυτή την εξέλιξη ;
Χ.Τ.: Έχω την αίσθηση πως τα πράγματα στην Ελλάδα βελτιώνονται, αλλά με αργούς ρυθμούς. Και αυτό γιατί υπολειπόμαστε τόσο στις υποδομές όσο και στην παιδεία. Δεν μπορεί να υπάρξει σεβασμός και δίκαιη αντιμετώπιση των ΑμεΑ, αν λείπει ένας από τους δυο αυτούς παράγοντες. Τι νόημα έχει μια ράμπα σε πεζοδρόμιο, όταν μπροστά της παρκάρει κάποιος; Η λογοτεχνία μπορεί να παίξει πρωταρχικό ρόλο στην παιδεία, στην πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του ανθρώπου. Και αυτό γιατί αναπτύσσει όσο καμία άλλη μορφή τέχνης μια από τις βασικές δεξιότητες που βοηθά στην αρμονική συμβίωση των ανθρώπων: την ενσυναίσθηση. Μπαίνοντας στη θέση του άλλου μέσω μιας ιστορίας και βιώνοντας όσα ο ήρωας βιώνει, υπερδιπλασιάζονται οι πιθανότητες να συμπεριφερθεί κάποιος όπως θα ήθελε να του συμπεριφέρονται. Εδώ εντοπίζεται ο σημαντικός ρόλος των συγγραφέων που γράφουν για παιδιά: η παιδεία μέσω της λογοτεχνίας έχει τεράστια αξία να δίνεται στους ανθρώπους από την πρώτη παιδική ηλικία.
Ε.Κ.: Περιέγραψέ μου τη Χρυσάνθη με πέντε λέξεις …
Χ.Τ.: Αν και δυσκολεύομαι, θα έλεγα πως είμαι οργανωτική, συνεργάσιμη, συναισθηματική, εσωστρεφής και μάλλον ψύχραιμη.
Ε.Κ.: H Marguerite Donnadieu (Duras) είχε πει «Διαβάζοντας, διαβάζοντας ένα βιβλίο, για μένα είναι αυτή η εξερεύνηση του σύμπαντος» … Το σχόλιό σου ;
Χ.Τ.: Συμφωνώ απόλυτα. Δεν θα μπορούσε να ειπωθεί πιο λιτά και πιο περιεκτικά αυτό που προσφέρει η ανάγνωση. Είναι η εξερεύνηση όλων όσων μας περιβάλλουν, ορατών και αοράτων και βέβαια της ανθρώπινης ψυχής.
Ε.Κ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι Υγεία, Ευτυχία και Δημιουργικότητα, με πολλές επιτυχίες και στο μέλλον.
Χ.Τ.: Κι εγώ ευχαριστώ! Αντεύχομαι Υγεία και Δημιουργικότητα και θετικές εξελίξεις στους τομείς που αφορούν τα ΑμεΑ, ώστε να μπορούν ανεμπόδιστα να αναδεικνύουν το χρήσιμο για την κοινωνία δυναμικό τους.
