Πέντε επί … μία
Πέντε άνθρωποι μας απάντησαν με βάση την επαγγελματική τους ενασχόληση και εμπειρία στη ερώτηση κατά πόσο πιστεύουν ότι αυτή, τους επιτρέπει να συμβάλλουν στην άρση των ανισοτήτων, ιδιαίτερα δε, αυτών που δημιουργούνται στη βάση οποιασδήποτε αναπηρίας.
Η κα Χρύσα Βούλγαρη, Καθηγήτρια Μουσικής στη Λάρισα, απάντησε ότι, η μουσική επιτρέπει σε όλους τους ανθρώπους να αντιληφθούν τον φυσικό και κοινωνικό περίγυρο, να επικοινωνήσουν με αυτόν και να εκφραστούν, μέσω της καλλιέργειας της γνώσης των ιδιοτήτων, της διαφορετικότητας και των μορφών συσχετισμού/σύνθεσης των ήχων, ενισχύοντας παράλληλα την αυτοεκτίμηση και κοινωνικοποίηση – ο ρόλος αυτός καθίσταται ιδιαίτερα δυναμικός στη διαδικασία της Μουσικοθεραπείας η οποία επιτυγχάνει τα παραπάνω (βοηθούσης της Τεχνολογίας) σε άτομα με αναπηρίες και μαθησιακές ή άλλες δυσκολίες. «Καμία διάκριση δε χωρά στη μάθηση και ευχαρίστηση της μουσικής», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Κ. Ε., Φιλόλογος και Καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης μας είπε: «εδώ και αρκετά χρόνια τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ στη χώρα μας έχουν ενταθεί, το ίδιο και οι εις βάρος τους διακρίσεις. Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση το δημόσιο σχολείο οφείλει να προστατεύει όλους τους μαθητές και ειδικά όσους έχουν ανάγκη υποστήριξης κατά την εκπαίδευσή τους. H εκπαιδευτική διαδικασία καθεαυτή (όπου τα φιλολογικά μαθήματα έχουν σπουδαίο ρόλο), με τη δομή και το περιεχόμενό της αλλά και οι διάφορες εκδηλώσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας (εκδρομές, εορτές, εκλογές, κα) καλλιεργούν το δημοκρατικό πνεύμα της συμπερίληψης και του σεβασμού στην όποια διαφορετικότητα», καταλήγει.
Η Μαρία Λιανού, Project Manager Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης Επιχειρηματικότητας στη Λάρισα, θεωρεί ότι, «μέσω της ανάπτυξης, της υποβολής και της υ υλοποίησης Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων Εκπαίδευσης και Κατάρτισης με στόχο τα άτομα με σωματικές και νοητικές ιδιαιτερότητες επιτυγχάνεται σε σημαντικό βαθμό η κοινωνική, επαγγελματική και οικονομική ένταξή τους, τόσο σε τοπικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Η Ε.Μ. απάντησε : «στο χώρο του θεάτρου και της Τέχνης, γενικότερα, επικρατεί μια κουλτούρα απόλυτου σεβασμού σε κάθε επίπεδο διαφορετικότητας, ακόμη και αξιοποίησής του ως δημιουργικού εργαλείου της έκφρασης. Ωστόσο, στην πραγματικότητα και, ειδικότερα, στο θέατρο, οι περισσότεροι ρόλοι απευθύνονται σε αρτιμελείς. Επιπλέον, οι ίδιοι οι θεατρικοί χώροι στερούνται των απαραίτητων υποδομών προσβασιμότητας (ράμπες, ειδικά καθίσματα και τουαλέτες, μεταφραστές νοηματικής κλπ). Τέλος, ατομικές πρωτοβουλίες στο επίπεδο διαφόρων ειδικοτήτων που εμπλέκονται σε δραστηριότητες που ενισχύουν την κοινωνικότητα και τη συμμετοχή των ΑμεΑ στη θεατρική έκφραση ,όπως πχ στο θεατρικό παιχνίδι, δεν επαρκούν για την πλήρη εξάλειψη των ανισοτήτων με βάση την αναπηρία, η οποία, εν τέλει, παραμένει σημαντικό ζητούμενο».
Ο Γιώργος Χατζής, Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Ιδιοκτήτης Γυμναστηρίου και Προπονητής Ομάδος Basketball Με Αμαξίδιο στα Τρίκαλα, ανέφερε ότι, ο χώρος του γυμναστηρίου μπορεί να βοηθήσει στην εξάλειψη των ανισοτήτων δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να μπορεί κάθε άτομο με ειδικές ανάγκες να μπορεί να γυμνάζεται χωρίς προβλήματα. «Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ στο γυμναστήριο μου», είπε χαρακτηριστικά, κλείνοντας.
Ευχαριστώ θερμά όσες/όσους συμμετείχαν σε αυτό το θέμα μου.
Ευθύμιος Καλαϊτζίδης
