ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ
Του Παπαδούλη Δημήτρη*
«Υπάρχουν πολλά είδη κροκόδειλοι», έλεγε ο παππούς Ευριπίδης. Τότε μικρός ακόμη, ρουφούσα τα λόγια του. Μου μάθαινε τάβλι. «Μερικά», συνέχιζε, «γεννιούνται ροδαλά, μας μοιάζουν. Με δυο χέρια, δυο πόδια, ίδιες συνήθειες. Χωρίς ουρά. Τρωνε με μαχαιροπίρουνα. Κινούνται με αυτοκίνητα. Δεν ξεχωρίζουν. Δεν θέλουν να ξεχωρίζουν. Είναι ψυχοπονιάρηδες. Ή φαίνονται έτσι». Τον κοιτούσα περίεργα. Αγνάντευε τα βουνά απέναντι. Βουνά που σύμφωνα με ξεχασμένο (;) τραγούδι παλιά «μούγκριζαν”.
Ηρέμησαν οι εποχές. Η «Κοιμωμένη» αναπαύεται ήρεμη στην κορυφογραμμή, που έχει το σχήμα της. Ήταν τα βουνά που δεν είχαν γραμμένα οι κατακτητές στα κιτάπια τους. Γι’ αυτό το όνομα τους. Ρώτησε: «Είδες ποτέ σου κλαμένους κροκόδειλους; Έχεις ακούσει για ΄κροκοδείλια δάκρυα, όχι;’» Είδε την απορία μου. Μετά συνέχισε: «Βλέπω με κοιτάς παραξενεμένος. Λογικό Είσαι μικρός ακόμη. Βλέπεις όμορφο τον κόσμο. Όπως πρέπει να τον βλέπεις, όπως πρέπει να είναι».
Δεν έδωσα σημασία. Ήξερε να μιλά όμορφα. Παροιμιώδεις οι ιστορίες του. Περνώντας τα χρόνια, τις λησμόνησα, παρασυρμένος από τους ρυθμούς της ζωής. Έμειναν μισοσβησμένη ανάμνηση. Όταν πέρασα στην Ιατρική, πανηγυρίζοντας πήγα να του το ανακοινώσω. Με κοίταξε σοβαρά. «Συγχαρητήρια», είπε. Φειδώ στα λόγια του. Με ξάφνιασε. Θυμόμουν τον παππού Ευριπίδη ενθουσιώδη. «Μην ξεχάσεις αυτά που σου έλεγα παλιά», θύμισε. «Υπάρχουν είδη κροκόδειλοι. Τα χειρότερα δεν γεννιούνται, γίνονται μεγαλώνοντας. Πρόσεξε μην παρασυρθείς στην επιστήμη που διάλεξες».
‘Καημένε γέρο, παραμεγάλωσες’, διαπίστωσα. Προσπέρασα το γεγονός. Παρασυρμένος από την ροή των σπουδών, δεν ξαναείδα τον παππού. Θυμήθηκα τα λόγια του με σκληρό τρόπο. Μετά την αποφοίτησή μου, ασθένησα από σκλήρυνση κατά πλάκας. Έζησα ανθρώπους – κροκόδειλους. Είχε δίκιο ο σοφός παππούς. Βιώνοντας τις εξελίξεις της νόσου μου, έμαθα να τους ξεχωρίζω. Όπως προειδοποίησε ο παππούς. Βλέπω για παράδειγμα, την επιστημονική κοινότητα να ασχολείται με έρευνες κατά παραγγελία. Τα πάντα κινούνται στον αστερισμό του Κέρδους. Δεν θέλω να αναφερθώ σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Το πρόβλημα ξεκινά από πολύ ψηλά. Όσες λύσεις είναι φτηνές, απαξιώνονται, αποβάλλονται από το «σύστημα». ‘Ό,τι ποθούν οι φαρμακευτικές εταιρείες’ είναι το αξίωμα που επικρατεί.
Παράδειγμα: έχω αναφερθεί, σε άλλο κείμενο σε στατίνες, που χρησιμοποιούνταν για την μείωση των επιπέδων χοληστερόλης. Το απλούστερο φάρμακο, πάμφθηνο άρα ασύμφορο, είναι φρούτα και λαχανικά! Οι πολυδιαφημισμένες στατίνες προκάλεσαν θανατηφόρες επιπλοκές, πριν αποσυρθούν…
Ίδιες οι περιπτώσεις που αναφέρονται στην νόσο μου. Φτηνά φάρμακα πνίγονται με θολές δικαιολογίες, για να προωθηθούν πιο ακριβά. Συγκεκριμένα αναφέρομαι σε φάρμακο που, ενώ αναμενόταν σε λίγους μήνες να λάβει την έγκριση για κυκλοφορία, η απόφαση μετατέθηκε στις «καλένδες». Η ίδια φαρμακοβιομηχανία, προωθεί παράγοντα υπεύθυνο για θανατηφόρες εγκεφαλοπάθειες. Αρχικά διαφημίστηκε σαν φάρμακο θαυματουργό. Έβλεπα τους διαφημιστές. Όλοι όμοιοί μας, όλοι τους σκύβουν πάνω από έναν πιτσιρίκο που μαθαίνει τάβλι με τον παππού του. Ο παππούς μερικές φορές μιλά ακαταλαβίστικα. Ο πιτσιρίκος προτιμά να μυηθεί απλά στα κόλπα του παιχνιδιού. Ιστορίες τρομακτικές, με ανθρώπους κροκόδειλους, περνούν στο υποσυνείδητό του.
Περνούν πολλά χρόνια. Ο πιτσιρίκος μεγαλώνει. Ο παππούς λείπει. Η διαπίστωση πώς, υπάρχουν άνθρωποι – κροκόδειλοι, όπως τους έλεγε ο παππούς χρόνια πριν, ανατριχιάζει. Το διαδίκτυο φανερώνει την πρακτική των «κροκοδείλων». Το φάρμακο του οποίου αναμένετο η κυκλοφορία, μα αναβλήθηκε, παραπέμφθηκε με θολές δικαιολογίες στο άδηλο μέλλον, ανήκει σε εταιρία κοινών συμφερόντων με το ακριβό, επικίνδυνο φάρμακο. Αυτό αρχικά τέθηκε εκτός κυκλοφορίας, μετά δυο περιπτώσεις θανατηφόρου εγκεφαλοπάθειας, μα μετά εξασφάλισε άδεια κυκλοφορίας! Την μια μέρα ανακοινώθηκε η καθυστέρηση στην εξαγωγή συμπερασμάτων του φτηνού φαρμάκου, ακριβώς την επομένη δόθηκε μέσω τυμπανοκρουσιών η άρση απαγόρευσης του επικίνδυνου, αλλά ευτυχώς, ακριβού φαρμάκου.
Αποστασιοποιημένος από τις παιδικές μου αυταπάτες, διακρίνω τους ανθρώπους – κροκόδειλους. Όπως στην ιστορία του γέρου. Φορούν κοστούμια πανάκριβα, φορούν λευκές ποδιές εργαστηρίου, αδιάφορο. Αποφασίζουν με πρώτιστο γνώμονα το συμφέρον. Ανοίγουν τα σαγόνια τους μπρος μου. Φυσικά δάκρυα δεν υπήρξαν!
Σοφέ παππού! Ευτυχώς, ευτυχώς δεν έγινα κροκόδειλος…
Τόσα χρόνια στο πανεπιστήμιο είδα «κροκόδειλους» ή δυνάμει «κροκόδειλους». Υπό εξέλιξη. Το αγνοούσαν και οι ίδιοι εκείνη την εποχή. Οι πεποιθήσεις τους διαφορετικές. Στην πορεία άλλαξαν πολλά. Βρέθηκαν δικαιολογίες που δεν υπήρχαν στην πρώιμη εποχή των σπουδών τους. Ανάγκες οικογενειακές, έτσι είναι η πορεία των πραγμάτων. Κανέναν δεν κακολογώ. Έχοντας δει πολλούς συναδέλφους να διέρχονται διαφόρων πλαγίων μέσων, για να πάρουν το πτυχίο (!) έπρεπε να δω νωρίς τα σημάδια. Αργότερα είδα αρκετούς να αλλάζουν απόψεις. Το άγχος της επιβίωσης, οι ανάγκες της οικογένειας. Θεωρούνται φυσιολογικοί όσοι στη λαχτάρα για έρευνα, υποκύπτουν στις θελήσεις των χορηγών – φαρμακευτικών εταιριών.
Η ίδια αρχαία ιστορία: Μόνο ο νικητής έχει δίκιο, κάθε δικαίωμα να μεταμορφώσει την ιστορία κατά το δοκούν. Μόνο τα οικονομικά μεγέθη έχουν σημασία. Ούτε υπάρχουν κροκοδείλια δάκρια. Ας περιμένουμε στην ουρά λοιπόν;
Μόνη λύση η συσπείρωσή μας, προκειμένου να απαλυνθούν τα τόσα μας προβλήματα.
*Ο Παπαδούλης Δημήτρης είναι γιατρός και συγγραφέας
