Ζητάμε πολλά;
Του Στέφανου Πάικου προέδρου του Πανθεσαλικού Συλλόγου Αναπήρων Πολιτών
Η 3η Δεκέμβρη κάθε έτους έχει καθιερωθεί και απ΄ τη Βουλή των Ελλήνων ως Εθνική Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία σύμφωνα με το Ν. 2430/96 και αποτελεί ημέρα προώθησης των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία αλλά και κοινωνικού ελέγχου και κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Θα ακουστούν και σήμερα όπως κάθε χρόνο από τους αρμοδίους μεγάλα λόγια και δοθούν πολλές υποσχέσεις που ελπίζουμε να μην μείνουν για άλλη μια φορά στα χαρτιά.
Θα προσπαθήσουν να μας κολακεύσουν με φράσεις όπως «σας αγαπάμε», «σας συμπαραστεκόμαστε» και με το ανεκδιήγητο «είστε άτομα με ειδικές… ικανότητες!!!» που μόνο θλίψη και απογοήτευση προκαλούν σε κάθε ανάπηρο που τις ακούει.
Η απαίτηση είναι να ανακοινωθούν συγκεκριμένα μέτρα και να ληφθούν αποφάσεις ώστε να εξαφανιστεί το έγκλημα του κοινωνικού αποκλεισμού των ατόμων με αναπηρία και να καλυτερεύσει η ποιότητα ζωής των ιδίων και των οικογενειών τους.
Δεν μπορεί το 84% των Α.μεΑ. να βρίσκεται εκτός εργατικού δυναμικού δημιουργώντας έντονο προβληματισμό και ιδιαίτερη ανασφάλεια στα άτομα με αναπηρία και στις οικογένειές τους και η πολιτεία να αδρανεί να λύσει το πρόβλημα απασχόλησης των αναπήρων.
Δεν μπορεί η εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία να καθίσταται υποχρεωτική με απόφαση Υπουργού Παιδείας μόνο όταν το κράτος έχει την δυνατότητα να την παρέχει .
Δεν μπορεί απ΄ τα 200.000 παιδιά που έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μόνο τα 19.000 (19%) να φοιτούν στις σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής.
Είναι ντροπή στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. να φοιτούν μόνο 400 ανάπηροι φοιτητές ενώ θα μπορούσε να είναι περισσότεροι αν τους παρείχετο η δυνατότητα να φοιτήσουν σε ειδικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης.
Δεν μπορεί το 10% του πληθυσμού της χώρας που είναι οι ανάπηροι να στερούνται των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αδυνατούν να κινηθούν αυτόνομα και απρόσκοπτα στα πεζοδρόμια, στις πλατείες, στα δημόσια κτίρια, στις εκκλησιές, στις παραλίες, στα τουριστικά καταλύματα, στις αθλητικές εγκαταστάσεις, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς κ.λ.π. ελλείψει υποδομών πρόσβασης.
Δεν είναι δυνατόν ακόμη και σήμερα που ισχύει ο νέος Γ.Ο.Κ. Ν.2831/2000 να κατασκευάζονται πεζοδρόμια χωρίς να πληρούν τους όρους προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρία.
Είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν επαρκείς θέσεις στάθμευσης αναπηρικών αυτοκινήτων.
Δεν μπορεί να λαμβάνονται οποιεσδήποτε αποφάσεις για τα άτομα με αναπηρία σε όλα τα επίπεδα εξουσίας και να μην καλούνται οι ίδιοι οι ανάπηροι να εκφράσουν τις απόψεις τους.
Είναι επιεικώς απαράδεκτο η πόλη μας να στερείται δομών που θα διευκολύνουν την ποιότητα ζωής των αναπήρων και των οικογενειών τους.
Δεν είναι δυνατόν μια πόλη των 200.000 κατοίκων να στερείται Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία που θα ωφελούσε τα μέγιστα τα ίδια τα παιδιά και θα αναβάθμιζε σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής των γονέων τους.
Δεν είναι δυνατόν μια πόλη των 200.000 κατοίκων να μην έχει Ξενώνα Βραχείας Φιλοξενίας αναπήρων παιδιών, στερώντας έτσι το δικαίωμα στους γονείς να παρευρεθούν σε μια κοινωνική εκδήλωση όπως ένας γάμο, μια βάφτιση, μια διήμερη εκδρομή και το δικαίωμα να …αρρωστήσουν που σήμερα δεν το έχουν διότι …ποιος θα φυλάξει το παιδί;
Είναι ντροπή να καλούνται κάθε δύο χρόνια από διάφορες επιτροπές των ασφαλιστικών ταμείων για επανεξέταση ανάπηροι ακρωτηριασμένοι ή παραπληγικοί ή και με λοιπές ανίατες παθήσεις, λες και πρόκειται να φυτρώσουν νέα χέρια και νέα πόδια ή λες και θα απαλλαγούν ποτέ απ΄ την παραπληγία τους.
Πρακτικές λύσεις σε όλες τις παραπάνω παρατηρήσεις ζητάμε ως αναπηρικό κίνημα από μια Πολιτεία και από μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που διακηρύσσουν την ισότητα των πολιτών τους χωρίς διακρίσεις.
Λύσεις που θα συμβάλλουν στην ισότιμη συμμετοχή των αναπήρων στο κοινωνικό γίγνεσθαι, στην καταπολέμηση των διακρίσεων και στην άρση του κοινωνικού αποκλεισμού.
Ζητάμε πολλά;
