Ο στιγματισμός δυσλεξικών μαθητών
Του Στέφανου Πάικου
Σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία, οι μαθητές του Λυκείου εξετάζονται μόνο προφορικά, κατόπιν αιτήσεως τους, όταν αδυνατούν να υποστούν γραπτή εξέταση, λόγω: τυφλότητας ή μειωμένης όρασης με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 80%, λόγω κινητικής αναπηρίας τουλάχιστον 67% μόνιμη ή προσωρινή που συνδέεται με τα πάνω άκρα, λόγω σπαστικότητας των άνω άκρων, λόγω κατάγματος ή άλλης προσωρινής βλάβης των άνω άκρων που καθιστά αδύνατη τη χρήση τους για γραφή και λόγω του ότι η επίδοσή τους στα μαθήματα δεν είναι δυνατόν να ελεγχθεί με γραπτές εξετάσεις λόγω ειδικής διαταραχής του λόγω (δυσλεξίας).
Και τι δεν διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό στον ημερήσιο τύπο και τι δεν είδαμε στα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας, για δήθεν μαϊμούδες δυσλεξικούς μαθητές σε Μυτιλήνη και Λήμνο.
Από τον Απρίλιο, καλλιεργήθηκε ένα κλίμα από «αγανακτισμένους γονείς» καταγγέλλοντας ως ύποπτα μεγάλο τον πιστοποιημένο αριθμό δυσλεξικών μαθητών,.
Όλοι τους θεωρούσαν ότι έτσι προστάτευαν τα δικά τους παιδιά από πιθανή αδικία.
Με δυο λόγια οι 23 δυσλεξικοί μαθητές είχαν χαρακτηριστεί δημοσίως ως….επιδημία.
Για να μην επεκταθεί λοιπόν αυτή η…..επιδημία, την υπόθεση ανέλαβε η δικαιοσύνη που ζήτησε κατεπειγόντως ιατρικές επανεξετάσεις.
Κατά την διάρκεια των πασχαλινών διακοπών οι προαναφερθέντες μαθητές υποχρεώθηκαν σε επανεξέταση και όλοι τους επανεκτιμήθηκαν αθώοι αφού επαναξιολογήθηκε η δυσλεξία τους.
Για όλους οι κραυγές των «αγανακτισμένων» δεν είναι παρά μια θλιβερή ανάμνηση, μια περιπέτεια. Για όλους, εκτός από ένα μαθητή, που μη αντέχοντας τον στιγματισμό του, εγκατέλειψε το σχολείο στη μέση της εξεταστικής περιόδου.
Αλήθεια ποιος θα ζητήσει συγνώμη από τους μαθητές αυτούς κι απ’ τους γονείς τους; Οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια που έκαναν το θέμα πρώτη είδηση πανελλαδικά; Λίγο δύσκολο. Μήπως οι «αγανακτισμένοι γονείς»; Πού χάθηκε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί.
Θέλουμε πολλοί δρόμο ακόμη για να εκλείψει ο κοινωνικός ρατσισμός που διακρίνει ακόμη και σήμερα την κοινωνία μας απέναντι στα άτομα με αναπηρίες. Ας ελπίσουμε ότι το αύριο θα είναι καλύτερο απ’ το χθες.
